مصلحت آخرت او را منظور دارم و در دنيا به عذاب او بشتابم تا او را بدان گناه ، كيفر دهم و اندازهء كيفر او را معيّن كنم و حكم آن را صادر نمايم و آن را متوقف و بدون اجراء ، گزارم ، و اجراى آن متوقّف بر خواست من است و بندهء من آن را نمىداند و بارها در مقام اجراى آن برآيم و دچار ترديد گردم و خوددارى كنم براى آنكه از بد كردن با وى بدم آيد و از وارد كردن مكروه بر او كناره گيرم و در نتيجه به گذشت و صرف نظر از آن گناه به وى بخشش كنم به حساب پاداش دادن به بسيارى از نمازهاى نافلهء او كه در شب و روزش به قصد تقرّب به من مىخواند و من اين بلا را از او بگردانم با اينكه آن را مقدّر كردم و حكم آن را صادر كردم و آن را بىاجراء وانهادم و اجراى آن به خواست من وابسته است ، سپس اجر نزول همان بلائى را كه از آن معاف شده است براى او بنويسم و ذخيره كنم و اجر فراوان به او دهم با اينكه متوجّه آن نشده است و آزار آن را نديده و منم خداوند كريم و مهربان و رحيم . باب نادر ديگر ( 1 ) 1 - از ابن بكير ، گويد : از امام صادق ( ع ) پرسيدم از تفسير قول خدا عز و جل ( 30 سوره شورى ) : « و آنچه مصيبت به شما رسد براى آنچه باشد كه خود كرده‌ايد » امام ( ع ) فرمود : « و بگذرد از بسيارى